ارغوان

باغ پژمردگل ازرونق وبازار افتاد

تاکه چشمم به توای زینتِ گلزار افتاد

آسمان عشق تورادردلِ من جادادست

درهمان لحظه که تقدیربه دیدار افتاد

آسمانی شدو لبریزشدازجام درون

غیر عشق توزهرخاطره بیزار افتاد

آتش غمزه ات ای دوست به جان زد شرری

شور عشق تو به این پیر دل افگار افتاد

بیخود از خود شدم وکردشکارم این دل

دوریت بردل من وه که چه دشوار افتاد

به امیدِتو به این شهر خراب آمده ام

با دوصد شوق دلم برتو گرفتار افتاد

روی پنهان مکن ایدوست که من می میرم

مرهم عشق تو براین دل بیمارافتاد

بجنورد:  امرداد ماه 1391 

شیرالله ارغوان